زندگی کمی دیوانگی میخواست
اما ما زیادی دیوانه شدیم
از تمام کافهها بیرونمان کردند
ما زیادی دیوانه شدیم و
همهچیز را فراموش کردیم
غیر از خندیدن
به همهچیز خندیدیم و
خندیدن شغل ما شد
دیوانه که باشی
خودت هم نخندی
زخمهایت میخندند!

گرفتارم

گرفتار جاودانگی عمر

ک مرگ نمیشناسد

اما هر روز با نگاهی میمیرد و زنده میشود

گرفتار چرخش معکوس زمان

ک فصل هایش همه پاییز ست و قصه ش همان تک برگ انتظار نسیم

گرفتار پاورقی های کوتاه سرنوشت

ک روزی در فراموشی عزلت دنیا تو را بر دفترِ سه نقطه های بیصدا فریاد میزند

u200d عشق

غافلی از حال دل ترسم که این ویرانه را

دیگران بی صاحب انگارند و تعمیرش کنند

خط آزادی بود مشق جنون در ملک عشق

هر که عاقل می شود اینجا به زنجیرش کنند

"صائب_تبریزی"

پای لرزانِ دلم

مرا به سمتِ رویاها میکشاند

انجا ک تبِ عشق خوشه چین انتظار ست

و درد به شکل هندسی تیز و برنده

دست و دلم را خراش میدهد

کسی به شکلِ "تو"

ک در ثانیه های خواب و بیداری

یقه بودنم را میکشاند

به سمتِ گذشته های ن چندان دور

تا قلمه یادت در زمینِ خاکی ذهنم

مرتب تکثیر شود

باید به دلت دخیل بست

و بر روزمرگی های انتظار

ایه صبر تلاوت کرد

و در ازدحامِ افکاری پراکنده

به مدد نیروی گریز از مرکز

ک ذهن دچار را از تفسیرِ چراهای بی دلیل

به سمت نگاهت پرتاب میکند....

نامحسوس فقط به تو فکر کرد

آدمهای ساده را دوست دارم...

همانها که بدیهای هیچ کس را باور ندارند،

برای همه لبخند بر لب دارند همیشه هستند و برای همه،

اما افسوس که دیگران زمینشان میزنند، یا درس ساده نبودن را به آنها میدهند!

آدمهای ساده را دوست دارم، بوی ناب "آدم" میدهند ...

قول بده که خواهی آمد
اما هرگز نیا!
اگر بیایی
همه چیز خراب میشود
دیگر نمیتوانم
اینگونه با اشتیاق
به دریا و جاده خیره شوم
من خو کرده ام
به این انتظار
به این پرسه زدن ها
در اسکله و ایستگاه
اگر بیایی
من چشم به راه چه کسی بمانم؟

" رسول یونان "

رسالت عشق همین بود

ک " تو " در گوشم نجوا کنی

و با تبسمی مردانه

ارام و اهسته

مرا با تمام خاطرات یکجا به اغوش بکشی

تا من خوشبختی را بر شانه های تو

مثل ابرهای بغض دار بی باران

به دلتنگی طعنه بزنم !

دلتنگم ....

دلتنگم و میگریم بر کتیبه ای ک قِدمتِ کلامش را در جغرافیای شهری گمشده ... زیر اوار هزاران خاطره

به چمپاته نشسته ....تا سکوت و اجبار جامه بدرد و نعره زنان .....شلاقِ حیرانی بر سر اشتیاق فرود اورد !

کسی

قلبی

خاطری

میشکند

تا شکوفا شوند

خدا و دلتنگی

تا بی جهت نبازی

بی دلیل نتازی

دلخوشی ها کم نیست

اما همیشه یک اگر میماند

تا تمام شوی

تا تمامت کنند !

باید خودم

باد را متقاعد کنم

که نوزد

باید خودم

حرمت کلبه ام را

به دریا گوشزد کنم

زمین جای خطرناکی است

و کسی که

باید بیاید

همیشه دیر می آید.

رسول یونان

صدایم ک میکنی سربرمیگردانم اما کسی نیست

دلم عادت کرده به گول خوردن های الکی

به قصه بی پایانی ک لابلای هیچ صفحه ای اسم تو در ان ثبت نشده بود

اینجور وقتا دلم میگیرد و اشک هایی ک گوشه چشمم جا خوش کرده ند را پاک میکنم و میگویم شبت اروم و رویایی جان دلم نمیشود دوستت نداشت و برایت ارزوی سلامتی نکرد

اگر بگویم

مثل خطوط کج گوشه قاب عکسی

اویزان بر دیوارِ فراموشی

از چشمان دنیا رفته ام

یا ک دلم سر در گریبان درختی ست

ک بی طناب هم دار ست

خواهی امد ؟!